η Σοφοκλέους δεν έχει (πια) Ξίππα

Τυχαίνει να γνωρίζω τα όσα αναφέρθηκαν στο ωραίο αυτό post του Athensville από πρώτο χέρι γιατί ήμουν κάτοικος και εγώ αυτής της πολυκατοικίας που στέγαζόταν η Γκαλερί του κ. Ξίππα. Έφυγα πριν δύο χρόνια και μάλιστα γνωρίζω και τον ένοικο στον οποίο αναφέρεται ο σχολιαστής του άρθρου με όνομα Guest σε σχόλιο του προ δύο ημερών στις, 11:40. Αρχικά νόμιζα οτι αναφερόταν σε εμένα βέβαια αλλά η περιγραφή ταίριαζε σε άλλον ένοικο τελικά. Να πούμε έτσι για την ιστορία ότι η επίμαχη πολυκατοικία είναι στο νούμερο 53Δ της Σοφοκλέους και όχι στο 4 όπως αναφέρει ο Guest.

Να πούμε επίσης ότι είναι κατανοητό αλλά πολύ κρίμα που ο Ξίππας έκλεισε την γκαλερί. Οποιαδήποτε επιχείρηση που βασίζετε στην προσέλευση του κοινού δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά στην περιοχή όπως καταλαβαίνετε από τις φωτογραφίες. Έτσι, παρ’ότι η γκαλερί εξυπηρετούσε τον σκοπό της με τον πιο άρτιο τρόπο το εξωτερικό περιβάλλον σαμπόταρε αυτή την αξιόλγη προσπάθεια. Αξιζει να θυμηθούμε και την επίσης λυπηρή περίπτωση του club εστιατόριου Guru στην πλατεία θεάτρου.

Εκεί που θέλω να εστιάσω ωστόσο είναι ότι στην πολυκατοικία αυτή, εκτός από τον Ξίππα και μια ΜΚΟ στον 2ο και στον 1ο αντίστοιχα, τα διαμερίσματα στους υπόλοιπους 5 ορόφους είναι ως επί των πλείστων κατοικίες ανθρώπων με μακρά παρουσία στην γειτονιά. Μάλιστα μένουν πολλές ηλικιωμένες κυρίες αλλά και οικογένειες με παιδιά! Εάν ο Ξίππας είχε αγωνία για τους θαμώνες της γκαλερί σκεφτείται έναν γονιό τι θα αισθάνεται κάθε φορά που πηγαίνει το παιδί του στο σχολείο. Δυστυχώς δεν είναι όλοι σαν τον Ξίππα που μπορεί να σηκωθεί και να φύγει.

Να ξεκαθαρίσω επίσης ότι ενώ πράγματι η κατάσταση έχει χειροτερεύσει τον τελευταίο καιρό, δεν έφυγα προσωπικά για αυτόν τον λόγο από την πολυκατοικία και εξ’όσων γνωρίζω ούτε και ο φίλος του Guest. Η αλήθεια είναι ότι ειδικά ένας άντρας συνηθίζει εύκολα τη κατάσταση αφού η ζωή στο πεζοδρόμιο κινείται συχνά σε παράλληλα σύμπαντα όπου το ένα δεν έχει λόγους να ενοχλεί το άλλο. Φυσικά η κατάσταση είναι διαφορετική για τους πιο ευάλωτους ενοίκους, δηλαδή τα παιδιά και τους ηλικιωμένους. Αλλά ακόμα και εγώ ερχόμουν σε σύγκρουση με τα πρεζόνια αλλά αυτό πρωτού μπούν τα κάγκελα της εισόδου (που’σε βρε ronald coase). Το συμπέρασμα είναι ότι ακόμα και στις πιό ακραίες καταστάσεις βρίσκει κανείς ένα modus vivendi και μπορεί, εάν χρειάζετε να υποφέρει αυτές τις καταστάσεις που δεν είναι τίποτα νέο στην περιοχή για να δηλώνουμε ξαφνικά όλλοι αποτροπιασμένοι.

Μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι τα τελευταία 15 χρόνια (και όχι μόνο τώρα που κόπτονται ξαφνικά όλοι) η κατάσταση της πέριοχής είναι ντροπιαστική και ο Δήμος αδιάφορος. Λέμε για τον Κακλαμάνη αλλά να ξέρετε ότι κανείς Δήμαρχος δεν είχε συμφέρον να ασχοληθεί με μία περιοχή όπου ζουν και εργάζονται κυρίως μη-δημότες, είτε αλλοδαποί είτε επιχειρηματίες που ζουν σε άλλους δήμους.

Το θέμα είναι τελικά για μένα το εξής:
Ενώ κάποιοι νεοφερμένοι επιχειρηματίες και “κάτοικοι” του Ψυρρή διαμαρτύρονται τώρα που η στυλάτη επένδυση τους αποδείχθηκε όχι και τόσο στυλάτη, και ενώ η κοινή γνώμη (βλ. και στο Athensville) έχει ευαισθητοποιηθεί λόγω αυτών των διαμαρτυριών (με πιθανό αποτέλεσμα την κινητοποίηση του Δήμου ενόψη εκλογών), οι πραγματικοί κάτοικοι αλλά και οι παλιοί επαγγελματίες και επιχειρηματίες της περιοχής (που είναι πάρα μα πάρα πολύ περισσότεροι από τους Ξίππες και τους Περάκηδες) έχουν αποδεχτεί εδώ και 15 χρόνια ότι κανείς δεν τους ακούει. Έχουν αποδεχτεί ότι δεν μπορούν να περιμένουν καμμία βοήθεια από τον Δήμο στον οποίο πληρώνουν με το ζόρι τα δημοτικά τέλη αλλά που αρνείται να στείλει την δημοτική αστυνομία να “καθαρίσει” τα πεζοδρόμια μπροστά από τα σπίτια και τα μαγαζιά τους από τα “πτώματα” γιατί οι δημοτόμπατσοι, επί λέξη, “φοβούνται”.

Το ντροπιαστικό στην όλη υπόθεση δεν είναι ότι πίσω ακριβώς από το δημαρχείο κάνουν πιάτσα δεκαεξάχρονα ή ότι αργοπεθαίνουν νέοι άνθρωποι. Το ντροπιαστικο είναι ότι ο δήμος βολεύτηκε τόσα χρόνια να πετάει τη σαπίλα του σε μια ζωντανή γειτονιά που δεν έχει ουσιαστικά δικαίωμα ψήφου εκμεταλλευόμενος (για ποιανού τον λογαριασμό άραγε?) την προκύπτουσα παρακμή.

Το ντροπιαστικό είναι ότι όταν οι δυνάμεις του real estate, που εισέρχονται με ευκολία στην περιοχή (και καλά κάνουν), επιβάλλουν στον Δήμο να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τα χρηματα που του δίνουν (*) του και αυτός συμμαζέψει την περιοχή, τα μήντια και ο απλός κόσμος θα προσκυνήσουν για μία ακόμη φορά το κράτος που επιλύει τα προβλήματα που αυτό προκάλεσε.

Τέλος θα ήθελα να αποποιηθώ του πιθανού λαϊκίστικου τόνου του ποστ λέγοντας ότι δεν θεωρώ τις γριούλες και τα παιδάκια κατ’ανάγκη σημαντικότερα από τον επιχειρηματία: ολοι χρειάζονται και συμβάλλουν στο να διατηρήσει μια γειτονιά την ζωντάνια της. αλλά επειδή έχω προσωπικές σχέσεις με όλες τις κατηγορίες ανθρώπων της περιοχής ήθελα να αναφερθεί και η εμπειρία των μη-στυλάτων κατοίκων και όχι μόνο του Ξίππα του Περάκη.

(*) αναφέρομαι στα δημοτικά τέλη αλλά εάν θέλετε αφήστε τη φαντασία σας να οργιάσει..

Advertisements

3 thoughts on “η Σοφοκλέους δεν έχει (πια) Ξίππα

  1. Πολύ ωραία και πολύ ψύχραιμη την βρήκα την προσέγγισή σου.

    Δεν ζω στην Αθήνα, αλλά έρχομαι συχνά, έχω φίλους που έρχονται συχνά, και το κέντρο ήταν πράγματι πάντοτε έτσι.

    Στη Θεσσαλονίκη, όπο ζω, έχει επίσης περιοχές που είναι έτσι, με την ανοχή των αρχών.

    Το θέμα βέβαια είναι σύνθετο, γιατί εκτός από τους κατοίκους των περιοχών, που φυσικά χρήζουν προστασίας, υπάρχει και μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων που δε θέλω να πιστεύω ότι χαίρονται να ζουν στο πεζοδρόμιο, οι οποίοι επίσης χρήζουν προστασίας.
    Οπότε, αν δεν θέλουμε απλώς να μπούμε σε μια κουβέντα για εκτοπίσεις και επιχειρήσεις-σκούπα, πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για άλλα πράγματα: ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, ενίσχυση των μονάδων απεξάρτησης, αποτελεσματική δίωξη των εμπόρων της πρέζας και των κυκλωμάτων που ζουν από την πορνεία.

    Όλα αυτά απαιτούν μεγάλου μεγέθους αναδιαρθρώσεις.

    Αλλιώς, μπορεί όλοι αυτοί οι άνθρωποι (και μιλάω κυρίως για τους άστεγους, τους μετανάστες και τους τοξικομανείς) να φύγουν από τους δρόμους του κέντρου με κάποιο τρόπο. Πού όμως θα πάνε; Στην αυλή του γείτονα; Στις φυλακές; Πού;

  2. Ευχαριστώ για το σχόλιο σου, έχω μόνο μία αντίρρηση στα κατά τα άλλα ορθά που είπες: δεν νομίζω ότι είναι καθόλου το πρόβλημα η έλλειψη ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Απεναντίας εγώ δεν θα έδινα ποτέ ούτε μία δραχμή σε ένα πρεζάκι και ούτε και το κράτος θα πρέπει να το κάνει. Μία τυρόπιτα ή ένα σουβλάκι έχω αγοράσει πολλάκις ακόμα και όταν δεν μου έχει ζητηθεί από τον επαίτη. Αλλά ούτε 10 λεπτά του ευρώ. Γενικά τα χρήματα προκαλούν εξάρτηση, είτε κανονική επειδή μπορεί ο λήπτης να αγοράσει και άλλη πρέζα (και θα το κάνει) είτε εξάρτηση από τα ίδια τα χρήματα αφού αποτελούν αντικίνητρο για να βελτιώσει τη θέση του.

    Για τα υπόλοιπα συμφωνώ, χρειαζόμαστε μια μεταρρύθμιση και ριζική αλλαγή αντιμετώπισης στην πολιτική για τα ναρκωτικά

  3. Ομοίως δεν δίνω ποτέ λεφτά ούτε σε τοξικομανείς ούτε σε κανέναν άλλον που ζητιανεύει, με εξαίρεση τους ανθρώπους που παίζουν μουσική, αλλά αυτό αφορά μια δική μου ευαισθησία και το ότι μου αρέσει πολύ να παίζουν άνθρωποι μουσική στους δρόμους.

    Η οικονομική εξαθλίωση όμως είναι πηγή πολλών κακών και πιστεύω πάρα πολύ ότι θα είχαμε λιγότερους επαίτες, λιγότερους άστεγους κλπ κλπ. Αν μη τι άλλο, αν υπήρχε ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, θα αντιλαμβανόμουν διαφορετικά την ποινικοποίηση του παραεμπορίου ή της επαιτείας. Αν τώρα πολλούς τους θεωρώ άτυχους, στην περίπτωση που είχαν την ώθηση και δεν την αξιοποίησαν, θα τους θεωρήσω άξιους της μοίρας τους. Δεν πιστεύω ότι μπορούν όλοι οι άνθρωποι να βελτιώσουν τη θέση τους μέσα στο ισχύον σύστημα, ούτε ότι υπάρχουν ευκαιρίες για όλους. Ας δούμε απλά πόσες επιχειρήσεις κλείνουν κάθε μέρα και πού έχει φτάσει η ανεργία.

    Είναι θέμα αφετηρίας σκέψης. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλό να δίνουμε μια ευκαιρία στους ανθρώπους, πριν τους καταδικάσουμε.

    Για τους τοξικομανείς χρειαζόμαστε κέντρα απεξάρτησης. Αλλά αυτός ο άνθρωπος θα πρέπει και κάπως να σταθεί και να ζήσει, για να κάνει μια αξιοπρεπή προσπάθεια. Το αν αξίζει ή όχι την ευκαιρία δεν μπορούμε να το ξέρουμε εκ των προτέρων. Νομίζω διαπστώνεται στην πράξη.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s