There is a heavier price to pay

Πολλοί γνωστοί μου εκθείασαν αυτό το άρθρο με τίτλο “Greece pays a heavy price as eurozone strives to protect its reckless banks”. Από τη μεριά μου το θεωρώ εξαιρετικά μονόπλευρο. Παπαγαλίζει την προπαγάνδα ότι η τριανδρία επιλέγει να χρεώσει τους αθώους Έλληνες φορολογούμενους για τις παρακινδυνευμένες ενέργειες των γερμανών τραπεζών. Μεγάλο λάθος.

Αφενός η αγορά ομολόγων κράτους της ευρωζώνης δεν θεωρήθηκε ποτέ μέχρι σήμερα παρακινδυνευμένη ενέργεια και κάναμε ως κράτος οτιδήποτε μπορούσαμε για να κρύψουμε τα πραγματικά οικονομικά μας δεδομένα από όσους θα επενδύαν σε δάνεια με πόρους για διάφορες δημοφιλείς πολιτικές των εκλεγμένων κυβερνήσεων μας.

Αφετέρου το χρέος δεν το έχει ο φορολογούμενος αλλά το κράτος και δικαίως η Ευρώπη και το ΔΝΤ αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως φορέα υπεύθυνο για τα χρέη του. Εάν η τελευταία επιλέγει να τα αποπληρώσει αυξάνοντας την φορολογία των πολιτών της αντί μειώνοντας τις δαπάνες έως ότου να αποκτήσει πλεόνασμα αυτό παραμένει δική μας ευθύνη, των Ελλήνων πολιτών, και όχι της τριανδρίας ή των ξένων πιστωτών.

Τέλος οι συνέπειες για την Ελλάδα και τους φορολογούμενους της απεμπόλισης αυτής της ευθύνης την στιγμή που τα θεμελιώδη οικονομικά μας είναι ανίκανα να μας προσφέρουν ανάκαμψη θα ήταν καταστροφική για τους πολίτες αυτής της χώρας, όπως ενδεχομένως καταστροφική θα ήταν και για την ευρωζώνη γενικότερα. Εάν δεν σας αρέσει το “καταστροφική” ας πούμε απλά πολύ χειρότερη από την εναλλακτική του να δανειστούμε με σχετικώς ευνοϊκούς όρους τα χρήματα που μας χρειάζονται άμεσα ώστε ταυτόχρονα να οικοδομήσουμε μια σοβαρή οικονομία. Ας συζητήσουμε λοιπόν πρώτα πως θα φτάσουμεσε σημείο που να έχουμε ένα πλεόνασμα και μετά ας συζητήσουμε εάν θα πάμε στους πιστωτές μας με το φέσι στο χέρι ζητώντας ανταλλάγματα.

No news is.. what news?

Θεωρητικά ισχύει αυτό που βλέπουμε στο Σύνταγμα πρακτικά: η δημιουργία του νέου δεν γίνεται δια επιτροπής. Μια επιτροπή απλά ενδέχεται να επιλέγει πιο αξιόπιστα το καλύτερο από τα όσα ήδη υπάρχουν.

Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν ευφυή και δημιουργικά άτομα στο Σύνταγμα (εξάλλου είμαι εκεί συχνά και εγώ :-P), άτομα που ίσως είναι ικανά να συλλάβουν ένα νέο όραμα κατάλληλο για τις ανάγκες των πολλών. Αλλά φοβάμαι ότι μπαίνει το άλογο μπροστά από το κάρο όταν οργανώνεται μια κίνηση όπως αυτή στο Σύνταγμα πριν καν υπάρξει η υπόνοια ότι ένα τέτοιο νέο όραμα ξεφυτρώνει. Ο θυμός δεν είναι δημιουργικό όραμα, είναι αντίδραση.

Και αυτή η “επιτροπή” στο Σύνταγμα θα ανακαλύψει σύντομα ότι πρέπει να πάρει μια απόφαση, υπό τον κίνδυνο να ξεπεραστεί ο λόγος ύπαρξης της από τα γεγονότα. Θα επιλέξει σωστά;

  • Στην καλύτερη περίπτωση θα ανακαλύψουμε ότι πράγματι όλους εμάς στο Σύνταγμα μας εκφράζουν κοινές ανάγκες και θα μας συνδέσει μια νέα, κοινή συνειδητοποίηση για τα κοινά. Προσωπικά με όποιον έχω μιλήσει (από οποιονδήποτε πολιτικό η απολιτίκ χώρο) κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται στην παρούσα φάση. Ούτε και έχω ακούσει κάτι νέο από την Ισπανία που να μπορούσαμε να εισάγουμε όπως κάναμε την ιδέα της διαδήλωσης.
  • Στην λιγότερο κακή περίπτωση η δεκάδες διαφορετικές απόψεις απλά θα οδηγήσουν στην αποσυσπείρωση και στο “ξεφούσκωμα”.
  • Στην χειρότερη περίπτωση θα προκριθεί η άποψη αυτού του οποίου οι οπαδοί μπορούν να φωνάζουν περισσότερο (και δεν θα
    είναι… ευχάριστη άποψη).

Εγώ πάντως εξακολουθώ να πηγαίνω γιατί ακόμα δεν έχω χάσει την περιέργεια μου και πιστεύω ότι δεν είναι εκτός κάθε πιθανότητας να ακούσω κάτι μέχρι πρότινος ανέκφραστο. Όμως, από τις πολλές απόψεις που έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες εκεί, μερικές από τις οποίες με βρίσκουν σύμφωνο, δεν έχω ακούσει κάτι καινοφανές στο Σύνταγμα. No news is.. what news?